Welkom op ons weblog! Note: Sinds mei 2009 bevindt dit weblog zich op een ander adres! Dit weblog zal blijven bestaan als een soort archief, maar de updates vinden plaats op:http://kanatalife.wordpress.com/ In maart 2006 zijn wij met z'n allen verhuisd naar het zuiden van Alberta, in het westen van Canada. De eerste jaren zijn roerige jaren geweest, en nog wel af en toe. Heftig, mooi, soms verdrietig en vaak ook heel erg fantastisch. Ook hier kent het leven ups en downs. Via deze weblog kunnen jullie een beetje onze belevenissen in het land van de maple leaf volgen. Mochten jullie het echter leuk vinden om een uitgebreider verslag te lezen van de aanloop van onze emigratie naar Canada en onze eerste twee jaren hier, dan kun je dat lezen in ons boek:
Maart
is weer voorbij gevlogen. Is de lente begonnen? Ik dacht van wel. Het was
prachtig weer, de sneeuw was aan het smelten, mijn kleine groene boompje was
weer tevoorschijn aan het komen. De ene dag liepen Kendra en ik samen met
Marsha en Aiden uren door Okotoks, lekker genietend van het weer, spelen in de
speeltuin, dat soort dingen ..... En een dag later kwam er toch een zooi
sneeuw uit die hemel vallen! Alles weer wit, boompje weer verdwenen. Bah, nou
weer door die hele bende heen van smeltende sneeuw en modder overal ..... Goed
een weekje van dat en je denkt dat was het dan. Niet dus! De week erna gewoon
weer een enorm pak van dat witte spul. Weer opnieuw beginnen. Zo lang sneeuw
hebben we eigenlijk nog niet eerder gezien. Meestal zijn de winters vrij bruin
(gras). Oh well what can you do ....... Ze zeggen dat dit de koudste winter was
voor heel Noord-Amerika sinds decennia, ja heel Noord-Amerika, niet alleen
Canada. In de VS hebben ze deze winter sneeuw gezien in plaatsen waar ze niet
eens meer wisten hoe dat er ook al weer uitzag.
Kortom
Maart was weer lekker gevarieerd, warm en koud, zon en sneeuw, eigenlijk as
usual onderhand. Maar regelmatig krijgen we toch van die vragen uit NL of de
zon hier al gaat schijnen omdat men daar klaar is met de grijze luchten, en dan
ben ik toch wel blij dat we daar hier niet zo veel last van hebben. Nee, die
grijze luchten mis ik allerminst. Okay, het is hier over het algemeen kouder in
de winter, maar absoluut veel zonniger. ( En ik zal het niet te hard roepen,
maar op het moment dat ik dit schrijf is het hééééérlijk lenteweer :D)
Op
11 maart was het 3 jaar geleden dat we aankwamen in Canada en landed immigrants
werden. Na twee jaar hadden we onze permanent resident visa voor altijd
permanent gemaakt (je moet in de eerste 5 jaar een bepaald aantal dagen in
Canada hebben gewoond dat gelijk staat aan twee jaar om het visum permanent te
maken) en nu na 3 jaar komen we in aanmerking om Canadian citizens te worden.
Echter we hebben besloten dit (nog) niet te doen. Het is een lastige beslissing
omdat Nederland weer zo moeilijk moet doen. Van Canada mogen we dual
citizenship hebben, maar niet van Nederland, dus moeten we kiezen. En daar zijn
we nog even niet klaar voor.
Als
je dan ook weer te maken krijgt met wat staaltjes van Canadese
bureaucratie..... (okay, ik moet eerlijk zijn, ook Nederlandse bureaucratie) In
maart overleed de man van een nicht van mijn vader op het vliegveld van
Vancouver. De onzekerheid en het gerommel wat betreft het terugkrijgen van zijn
lichaam in Nederland, dat was niet leuk. Flink erachter aan zitten was een pure
noodzaak. Niet waar je op zit te wachten in zo’n verdrietige situatie.
Maar
drie jaar alweer, wat gaat de tijd toch snel. Mooie dingen meegemaakt, rare
dingen meegemaakt, verdrietige dingen meegemaakt, zeer bijzondere dingen
meegemaakt; het is een interessante reis .... De beslissingen die we nemen
leiden ons ergens heen en het blijft bijzonder om te zien hoe dingen zich
vervolgens ontwikkelen.
Ik
ga trouwens sinds het begin van dit jaar naar een chiropractor. Had ik nog
nooit eerder gedaan, maar ik was nu eigenlijk wel eens klaar met die rugpijn,
die sinds de zwangerschap weer flink erger was geworden. In combinatie met
massage therapie hebben we dat probleem proberen aan te pakken en ik moet
zeggen dat ik nu wel begin te merken dat er iets substantieels gebeurt. Sinds
kort hoef ik al niet meer twee keer in de week, maar kan het met 1 keer in de
week. Omdat het iets is waar ik zo lang mee rondloop, moet ik het natuurlijk
tijd geven, maar ik merk al verschil en dat is best fijn.
Begin
maart zijn we naar een hockey wedstrijd geweest van Taylor. Hij is een
oud-student van Barry op de University of Calgary en heeft cerebral palsey. Hij
heeft weinig tot geen controle over zijn lichaam en kan zeer moeilijk praten,
maar een praatjes en humor dat deze jongen heeft! Het was erg leuk om hem en de
andere spelers te zien spelen. Kendra vond het ook allemaal zeer interessant,
maar toen ze had ontdekt dat er in de hal naast ons badminton werd gespeeld en
het wel erg leuk was om midden op het speelveld te lopen (met een paar keer
bijna een shuttle tegen haar hoofd), vond mama het tijd voor een rondje door de
sporthal (ook niet ideaal met leuke hellingen waar je vanaf kunt rennen :D).
Winkelen met haar is tegenwoordig ook erg ‘relaxed’. In die wagen blijven
zitten, ik dacht het niet! En wat dacht je van klimmen op alles wat je tegen
komt, vervolgens een paar keer goed op je hoofd vallen en mama zo laten
schrikken dat ze meteen naar Urgent Care rijdt zodat ik daar vervolgens kan
laten zien dat er echt helemaal niks met mij aan de hand is? Ach, de dokter
grapte al, we zien jullie waarschijnlijk nog wel eens vaker langskomen (niet echt de opmerking waar ik op zat te wachten :D), de
grote ontdekkingsfase is begonnen dus bereidt je maar voor. Nou dat doen we dan maar ;D (maar graag zonder dat er ritjes naar de Urgent Care nodig zijn). Ter afsluiting nog een paar fotootjes van onze kleine 'ontdekkingsreiziger', zich bemoeiend met de boarding bij de wedstrijd van Taylor en zich gedragend als een dametje op de verjaardag van Anouk. Meer fotootjes zijn weer te vinden in ons foto album......
Het is jullie vast al een opgevallen dat er vaak een
grote rots op onze foto’s staat. Deze rots was in de oude dagen een
ontmoetingsplaats en herkenningspunt voor de lokale inheemse bevolking van dit
gebied: de Blackfoot Indianen. Big Rock werd in de Blackfoot taal “okatok” genoemd, wat rots betekent, vandaar de naam Okotoks voor onze huidige woonplaats. Er
zijn hier en daar nog best sporen te vinden van hun levenswijze in de oude
dagen. Afgelopen maand hebben we op een zondagmiddag een loopje gemaakt in High
River, bij de Medicine Tree. De Medicine Tree werd door de lokale Blackfoot
bevolking gezien als één boom, maar het waren eigenlijk twee bomen, die dicht
bij elkaar groeiden. Er was een tak die de bomen met elkaar verbond waardoor de
illusie werd gewekt dat het één boom was die een H vormde. De twee bomen waren
samen vergroeid. De plek rond deze boom werd een plaats waar verschillende stammen van de Blackfoot Indianen samen kwamen, zij geloofden dat de boom genezende krachten bezat. Men
legde vaak geschenken bij de boom neer. De oorspronkelijke boom is helaas in
1958 omgevallen, maar men heeft een gegoten afdruk van de boom in het George
Lane Park neergezet.
Het eerste volle weekend van februari hadden we een
weekendje naar Banff gepland; dat was erg geslaagd. De eerste dag zijn we naar
Lake Louise gegaan, waar we wat gelopen hebben, op het meer en langs het meer.
Ons plan om ook naar Lake Agnes te lopen, viel even in het water vanwege het
weer. We vonden het te koud voor Kendra om nog verder te gaan wandelen. De zon
was namelijk helaas verdwenen toen we bij Lake Louise aankwamen en de wind was vrij koud waardoor
de temperatuur flink gedaald was. Nu hebben we genoten van de ice sculputers
die er nog stonden van het Ice Magic Festival een paar weken eerder.
De tweede dag was een prachtige dag. Zonnig en warm. We hebben daarvan genoten bij Johnson
Lake waar we overheen zijn gelopen. Kendra in de slee, het uitkraaiend van
plezier. Ze is echt zo dol op die slee en ook vooral het van de heuvel afgaan, het is jammer dat we die lach niet even hier op de weblog kunnen zetten. Ook hebben we langs de Bow River gelopen, waarop naar hartelus
geschaatst werd. Het was heerlijk. Ik vind het altijd zo apart dat een
weekendje weg hier meer voelt als een kleine vakantie dan in Nederland. Ik weet
niet precies waarom, misschien omdat ik de bergen toch nog steeds niet voor
lief neem?
Barry valt af en toe nog in bij het voetbalteam van zijn
collega Jason en in februari zaten ze hem toch een beetje warm te maken om wat
vaker mee te doen. Hij scoorde namelijk begin van de maand een hat trick (drie
doelpunten in één wedstrijd), dus het spreekt als vanzelf dat ze erg blij met
hem waren (het team scoort verder niet zo heel veel doelpunten, er werd zelfs
gegrapt dat hij nu door de hat trick topscoorder was :D). Het indoor seizoen is
nu bijna afgelopen, ze willen Barry wel graag voor het veldvoetbal, echter
Barry laat het vooralsnog nog even bij invallen....
Via zijn werk werd de hele afdeling van Barry uitgenodigd
om naar een wedstrijd van de Flames te gaan kijken, in de skybox. Nou dat hoef
je Barry natuurlijk niet nog een keer te vragen, die was uiteraard van de
partij. Ze werden heerlijk verwend in de skybox, kregen een bezoekje van Harvey
(de mascotte) en de Flames wonnen de wedstrijd, dus beter kon het niet.
Ik ben in februari begonnen met wat extra freelance
klussen voor lokale bedrijfjes. Voor een bedrijf in Calgary word ik momenteel
ingewerkt in de boekhouding van het betreffende bedrijf (of eigenlijk twee, maar
van dezelfde eigenaar). Erg leuk, het is een bedrijf in houtbewerking, ze maken
echt ontzettend mooie dingen en zijn heel flexibel. Het maakt ze niet uit
wanneer ik werk en waar, ik kan ook prima vanuit huis werken, echt heel lekker.
Voor een ander bedrijfje ben ik ingeschakeld om wat te helpen met marketing
klusjes van de grond krijgen. Ik werk gewoon samen met de eigenaresse en ook
hier maak ik mijn eigen uren, op de
bijeenkomstjes wat toekomstige workshops na werk ik tot nu toe uitsluitend vanuit huis. Ideaal allemaal
met de kleine meid, die al best een grote meid wordt, vinden wij. Het is een
bijdehandje hoor, met een sterk willetje en niet verlegen. Zoals hier is te
zien op de verjaardag van Aiden, zij weet wel wat hij moet doen met die
kadootjes, joh daar is ze al zo ervaren in ......:D
Er zijn weer veeeeeel meer foto’s in het foto album!
Schreef ik vorige maand dat we klaar waren voor nieuwe
avonturen in het nieuwe jaar, besloot ik diezelfde avond/nacht dat maar meteen
eens om te zetten in daden. Na een gezellig avondje bij Jacky en Richard, reed
ik bij hun de wijk uit en parkeerde ik de auto maar meteen in de hoge sneeuw in
de berm .....! Daar stonden we dan tegen 1 uur ’s nachts. Gelukkig stopten er
eigenlijk vrijwel meteen mensen die ons wilden helpen. En gelukkig konden ze
dat ook wel, want ze hadden zo’n pickup met maatje GROTE banden, echt heavy
duty. Ze moesten alleen even kabels halen thuis. Ze bleken dichtbij te wonen,
want ze waren vrij snel weer terug. Het ging niet eens makkelijk, blijkbaar is
ijs op de weg toch ook voor heavy duty banden tricky, maar na wat gemanourvreer
trok de goede man ons terug op de weg. Wow, wat was ik blij, want de
temperatuur was nou ook niet zodanig dat we erg lang daar wilden blijven staan.
Zo kwamen we – iets later dan we hadden gehoopt - alledrie weer veilig thuis en
kropen lekker onder de wol. Dat avontuur zat er weer op!
Jullie snappen natuurlijk dat Barry dit akkefietje niet
geruisloos voorbij liet gaan, de grappen kwamen met enige regelmaat uit de lucht
vallen. En dat terwijl hij zelf de maandag erop ook vast kwam te staan in de
sneeuw. Niet in de berm, dat moet ik er nog wel even bij vertellen. Hij was nog
maar amper op weg naar zijn werk of zat gewoon op de weg hier door de wijk heen
in de sneeuw. Geen beweging meer in die auto te krijgen. Hij was niet de eerste
(ondanks het zeer vroege tijdstip), en de truck van Big Rock Towing Company
(toevallig dezelfde jongen die ooit mijn auto bij Big Rock heeft weggesleept)
was al druk bezig anderen uit de sneeuw te trekken. Barry was #4 die hij er die
vroege maandagochtend uit trok en hij zal vast niet de laatste zijn geweest
.....
Het is best een puinhoop geweest met de sneeuw, dat op een gegeven moment meerdere malen smolt en weer opvroor en daardoor zorgde voor nogal rare gevallen in de straten. Het ergste lijkt nu wel voorbij, er is zeker nog sneeuw, maar er is al een tijdje geen verse sneeuw gevallen en met de warmere temperaturen zijn de wegen in ieder geval schoon en goed begaanbaar.
Verder geen gekke dingen deze maand, gewoon z’n gangetje.
Barry is een daggie gaan snowboarden met buurman Mark in Sunshine (Banff NP).
Ze troffen het, het was een prachtige dag qua weer, wel wat drukker dan Barry
tot nu toe gezien had op de piste, maar wel allemaal leuk. Mark en hij hadden
een leuke dag samen.
Kendra en ik gaan als vervolg op de Rhythm & Rhyme
sessies, die we volgden in de bieb van september tot half december, nu naar
Family Fun sessies in dezelfde bieb. Behalve zingen en rijmpjes, lezen ze hier
ook voor. Bij de Rhythm & Rhyme was Kendra een beetje een van de oudsten,
nu echter is ze een van de jongsten en ze pikt van alles op. Ze vindt het
hartstikke leuk. Ze loopt ook behoorlijk goed en krijgt steeds meer vrijheid
(en wij moeten steeds meer oppassen – ze is sneller de trap af dan wij soms
:D). Af en toe gaat ze met de buurkindjes Sofie en Aiden spelen in Playtopia
hier in het dorp. Dat is een vrij nieuw iets in Okotoks, grappig concept. Er is
een speelruimte voor de kinderen en een soort van café gedeelte voor de moeders
(of vaders natuurlijk). Echter voor nu bleven de moeders een beetje in de buurt van
de ballenbak waar de kleine schatjes in zaten te schateren.
Spelen in de sneeuw is ook een grote hit! Van de heuvel
af met de slee (het kan haar niet snel genoeg gaan) of lekker met de handjes
door die witte substantie gaan, allemaal super interessant!
We zijn haar zonnenbril kwijtgeraakt dus ze moest even
doen met een veel te grote bril van Barry :D totdat we nieuwe brillen voor haar
hadden gekocht, ja maar meteen brillen, want blijkbaar raken ze dus wel eens
zoek ....
Voor meer fotootjes is ons foto album uiteraard weer bijgewerkt.
Tja, ik was dus jarig deze maand. Dank iedereen voor de
felicitaties via alle bekende kanalen. Ik had veel zin in deze verjaardag, en
heb er een lekkere dag/weekend van gemaakt. Op de dag zelf zijn Kendra en ik
gaan lunchen met Marsha en Aiden. Was gezellig en Kendra heeft de keuken
meerdere malen geïnspecteerd dus dat zat wel goed :D Ook een goede manier voor
mama om te eten en toch ook te bewegen ....... Gelukkig lacht ze er ook altijd
bij dus mensen vinden het tot nu toe nog altijd goed, zelfs leuk, als ze overal
even gaat kijken. Het is ook heel wat natuurlijk om plotseling zo een enorme
vrijheid te krijgen, als je gaat lopen gaat er echt letterlijk een nieuwe
wereld voor je open.
Een dag later hebben we nog wat doorgevierd en zijn we met
z’n 3en gaan eten bij Chili’s in Calgary, een favoriet tentje van me. Goede
herinneringen. Kendra was nu helemaal voorbeeldig en zat aardig mee te snoepen.
Ik ben natuurlijk altijd aan het begin van het jaar
jarig, maar dit jaar leek het allemaal wel echt symbool te staan voor een nieuw
jaar, een goed moment om oude zaken te laten rusten en nieuwe dingen op te
pakken, hier op dit prachtig stukje aarde.
Helaas kregen we deze maand wat minder leuk nieuws. Onze
laatste oma die nog in leven was, de oma van Barry, overleed op 21 januari, na
een lange (ruim 4 jaar) en flinke taaie strijd te hebben geleverd. Alhoewel dus niet
onverwacht, toch even slikken. Het afscheid destijds toen we naar Alberta
vertrokken was al emotioneel, met name omdat we inderdaad niet wisten of we
haar nog zouden zien daar we toen al wisten dat ze ziek was. Ze was helemaal
trots op die achterkleindochter in Canada – net als op alle andere
(achter)kleinkinderen, maar helaas kan ze Kendra niet meer even in het echt
zien. Dat vinden we allemaal jammer. We koesteren de fijne herinneringen aan
oma. De bezoekjes aan haar in Harderwijk, de bezoekjes van haar aan ons in
Lelystad, de verwennerij (in de vorm van koekjes voor Manos en in een andere
vorm voor ons) na de wandelingen in de bossen rondom Harderwijk, de ritjes door
de Polder vanaf Haarlem als we haar naar huis brachten, de lieve kaartjes die
we hier in Canada met regelmaat uit Harderwijk ontvingen en nog veel meer. Het
is raar om te beseffen van zo ver weg .........
Tot begin december was het vrij mild hier wat betreft het weer, maar toen werd het koud en kwam de sneeuw en kwam de sneeuw en kwam de ……. Ja jullie begrijpen het wel. Er viel veel sneeuw. Niet alleen hier in Alberta, maar van oost naar west viel er een witte deken over Canada. In Vancouver hadden ze al in jaren niet zoveel sneeuw gezien en in Ontario hadden ze het zelfs over “Snowmageddon”. Aan de oostkust heersten ware sneeuwstormen en gingen allerlei instanties gewoon dicht. Alles lag plat en veel mensen zaten zonder stroom. Dat allemaal niet hier in Alberta. Hier viel alleen sneeuw en hadden we een flinke windchill. Een witte kerst voor heel Canada, dat was volgens zeggen al in geen 40 jaar meer voorgekomen. Met al die sneeuw hebben wij natuurlijk weer eens even onze snowshoes opgesnord en uitgeprobeerd, gewoon hier in de buurt bij Big Rock. Binnenkort hopen we ze weer eens in de bergen te gaan gebruiken. We waren met kerst ook toevallig 12,5 jaar getrouwd, dus we trakteren onszelf naar alle waarschijnlijkheid binnenkort eens op een weekendje om het een beetje te vieren.
Iets wat ook nog niet was voorgekomen, sinds we hier wonen dan, is zulke lage benzineprijzen. Op een gegeven moment tankten we voor 67 cent! In september zag ik nog de hoogste prijzen aan de pomp sinds onze aankomst hier: $1,38 en binnen een paar maanden zakte ie naar deze lage prijs. Daar mag ie van mij best blijven hangen, maar ja aan de andere kant is het weer niet zo gunstig voor de economie van Alberta, dus vooruit maar, we zullen het wel zien.
December was een maand van de feestjes. Maar het feestje wat Kendra waarschijnlijk het meest bij zal blijven is de Kids Christmas Party bij Western Financial Group, waar ze dan voor het eerst in haar leven op schoot zat bij Santa Claus:
Men was verbaasd dat ze helemaal niet schrok, integendeel zelfs, ze vond de man zeer interessant en bleef maar naar hem lachen. Dat hij ook nog een kadootje gaf, had ze pas later door. En ja hoor, zijn collega’s wisten Barry ook nog even over te halen om op de foto te gaan met de goede man (zie album). Het was allemaal heel leuk georganiseerd, met allerlei crafts en spelletjes en met z'n allen de kerstboom optuigen, tot zingen aan toe. Heel hard zingen zodat Santa Claus zou komen, dat lukte dus. Kendra vond het allemaal hartstikke leuk en was na afloop zo moe dat we nog maar net in de auto zaten of ze sliep al. Maar het had indruk gemaakt en zij ook, blijkbaar. Ze haalde er zelfs de website van Western Financial Group mee, met deze creatie:
Tenslotte nog even iets anders van deze geek ..... De hele maand november volgde ik een beetje de planeten venus en jupiter die steeds dichter bij elkaar kwamen en goed zichtbaar waren met het blote oog en dan op 1 december stond de maan er ook nog eens super dichtbij ....... en het was helder, dus ja, daar moest ik even een fotootje van maken.
Tja wilde ik toch even delen, I know it’s geeky. Twee weken daarna was trouwens de grootste en meest felle volle maan van het jaar. Ja serieus, hij scheen toen dichter bij de aarde te staan ofzo. Er was toen al sneeuw gevallen en ik vond het zo prachtig zoals die maan ’s avonds het sneeuwlandschap helemaal oplichtte. Omdat hier natuurlijk niet zoveel licht is van de stad, is dat allemaal zo goed zichtbaar, ik blijf dat bijzonder vinden om naar te kijken.
We wensen iedereen natuurlijk een fantastisch goed en gezond 2009! Hier in Alberta hebben wij 2008 afgesloten en gaan met frisse moed en energie 2009 tegemoet. Kendra vond het zo aan het begin van het jaar tijd om die paar stapjes die geleidelijk steeds meer werden, maar eens om te zetten in echt zelfstandig stappen. Dus ja, wij kunnen ook niet achterblijven he, vooruit met het avontuur! Dat 2009 iedereen maar veel goeds mag brengen!
Deze maand viel de eerste sneeuw van het seizoen en
natuurlijk bracht dat mijn gedachten terug aan de nacht waarin we naar het
ziekenhuis reden in High River alwaar ik de volgende dag zou bevallen van het
scheetje dat Kendra heet en nu al weer een jaar oud is. Dit soort mijlpalen
laten je vaak terugblikken op het afgelopen jaar, een apart jaar. Een jaar
waarin we er een gezinslid bijkregen in de vorm van Kendra en haar van een
kleine baby zagen groeien tot een kleine peuter. Wat gaat dat snel. Maar ook
een jaar waarin we een gezinslid verloren. Ik kijk naar het geboortekaartje van
Kendra en zie daar ook trots de tekening van Manos en ik denk aan hoe snel hij
het nieuwe gezinslid, dat mee naar huis kwam uit het ziekenhuis, accepteerde en
in zijn hart sloot. Daar deed Manos overigens nooit moelijk over, alles en
iedereen was zijn vriend(in). Ja, we missen hem.
Uiteraard was het niet de eerste keer dat Kendra sneeuw
zag, maar waarschijnlijk wel de eerste keer dat het enigszins bewust was. We
namen haar deze keer mee op de slee en gingen van een heuvel hier vlakbij op
een speelplaats waar het al een drukke bedoening was met andere kinderen. Ze
vond het fantastisch en allemaal zeer interessant! Wat een raar spul zeg,
sneeuw....
Ja, een jaar geleden alweer dat Kendra werd geboren, dus
was het tijd voor feest!!!! Vanaf woensdag de 26e hingen er
slingers, werden er kadootjes uitgepakt, werd er gebeld, of post (digitaal en
via de postbus) ontvangen met felicitaties. Allemaal heel erg bedankt! Het is
natuurlijk heel speciaal zo’n eerste verjaardag. Ze is geen baby meer en is al
zo’n grote meid.
Op zondag de 30e hadden we een feestje bij ons
thuis om het natuurlijk allemaal goed te vieren. Het was hartstikke gezellig.
Iedereen die ons heeft geholpen om deze eerste verjaardag zo speciaal te maken:
heel erg bedankt namens ons
allemaal!
Degenen die mij kennen, weten dat ik er wel van houd om
kiekjes te schieten ... :D
En dat ik veel lol haal uit het fotograferen van deze
mooie omgeving en de dieren in het wild die we wel eens tegen komen. En dat het
mij soms kan frustreren dat ik de beesten die we eigenlijk het meeste zien maar
niet kan vastleggen op de gevoelige plaat. Zoals de roofvogels die op een paal
naast de weg zitten en waar je al voorbij bent geraasd voordat je het goed en
wel doorhebt of de coyotes die plotseling voor je neus staan en ook net zo snel
weer weg zijn.
Meestal ga ik dus niet de deur uit zonder mijn
fototoestel, maar soms dus wel. Zoals op een ochtend als ik met Kendra in de
wandelwagen een loopje maak naar de Sobeys en dan inene oog in oog sta met een
coyote, die niet wegrent, maar op zijn dooie gemak blijft staan en lekker rond
blijft snuffelen en een nabije hond in een tuin goed in de gaten houdt. WOW. Ik
heb staan genieten, maar dus ook staan balen ...... want dat waren prachtige
foto’s geweest. Nou ja, ik heb er maar mentale plaatjes van gemaakt deze keer
en ga dus voortaan weer niet de deur uit zonder dat ding!
Gelukkig kon ik me nog wel goed uitleven met de camera
tijdens een hike die we laatst deden in Kananaskis. We deden de Foran Grade
trail, die hele leuke plaatjes oplevert als je een beetje omhoog bent geklommen
en op een richel loopt. Echt prachtig. Het was ook een mooie heldere dag, dus
konden we goed genieten van de Rockies.
Meer foto’s van het feestje voor Kendra en van de maand
november zijn natuurlijk weer te vinden in ons album.
Ook dit jaar mogen we weer genieten van een prachtige
Indian Summer. Soms kan ik er maar nog niet over uit dat de zon hier zo lekker
veel schijnt in vergelijking tot de grijze luchten die ik gewend ben, vooral in
de herfst. Natuurlijk zit er hier ook wel eens een minder dagje tussen en af en
toe denk ik de sneeuw in de lucht al te ruiken, maar over het algemeen is het
heerlijk weer. Dus wij zijn nog wel eens buiten te vinden, aan de wandel in de
buurt of in de bossen.
Barry was in oktober weer aan het ballen, met de voet
welteverstaan. Ja het bloed kruipt toch waar het niet gaan kan. Via een collega
(van Nederlandse afkomst, maar al tweede generatie) bij Western Financial Group
werd hij gevraagd voor een zaalvoetbalteam en eigenlijk had hij er wel weer
oren naar. Dus ging hij meespelen in een soort pre-season tournooi van een
zaalvoetbalcompetitie in Calgary. Het gaat er hier wel ietsje anders aan toe.
Ze spelen hier bijvoorbeeld met boarding, dus in principe gaat de bal niet uit,
tenzij de bal over de boarding gaat. Maar vanwege dit feit wordt er veel vaker
gewisseld, meer vergelijkbaar met hoe ze hier hockey (op het ijs) spelen, om de
minuut komt er een nieuwe ‘ploeg’ in. Het spel is dus wel sneller.
Voordat Barry uberhaupt mee mocht spelen, moest hij zich
eerst registreren bij de Calgary United Soccer Association. Daar werd ie zeg
maar nagetrokken en dan krijg je een officiële spelerskaart voor het team waar
je je voor aanmeldt en dan kun je mee ballen. Echter na het tournooi had Barry
door dat het team niet helemaal was wat hij zocht. Ze spelen met een taktiek
die Barry niet helemaal kon bekoren, dus het bleef bij het tournooi (voorlopig).
In het lange Thanksgiving weekend kregen we 4 dagen een
logeetje in de vorm van Sammy. Het was even wennen voor iedereen, voor hem
omdat het de eerste keer was dat hij hier logeerde zonder dat zijn vriend Manos
er was en voor Kendra, want dit was wel een erg grote “poes”. Ja ze is
ondertussen natuurlijk gewend geraakt aan maatje poes en dan komt er weer zo’n
grote loebas in huis. Maar dat wennen was snel gedaan hoor en al snel was Sammy
ook een leuk object om te aaien. Kendra aait tegenwoordig letterlijk alles,
vaak is dat ook haar eerste begroeting aan ons in de ochtend, een aai over ons
gezicht, met een lieve beschrijving erbij van haar .....”aai”. Andere kindjes
krijgen vaak eerst een kopje en dan een aai, iets wat ze zonder aarzelen gewoon
terugdoen. Heerlijk, kind zijn. Ze probeert nog meer woordjes te zeggen en doet
van alles na. Het lopen langs meubels biedt naast het kruipen natuurlijk weer
nieuwe perspectieven en onze reflexen worden steeds scherper :D
Op Thanksgiving zelf waren we uitgenodigd bij onze buren,
Mark en Sunny en hun twee dochters, samen met nog meer familie. We kregen een
kalkoen die werd gefrituurd, iets waar ik me even van tevoren niet zoveel bij
voor kon stellen. Er schijnen van die speciale Turkey deepfryers te zijn en
daar hadden de buren er een van aangeschaft. Echter onze buurman heeft nogal
een reputatie waar het vuur betreft. Op de eerste dag dat ze hier in de straat
kwamen wonen, had hij een akkefietje met zijn BBQ en stonden niet veel later
allemaal brandweer-, politie- en ambulance wagens in de straat. Dus Mark wachtte
tot zijn zwager met Turkey-deepfryer-ervaring er was voordat het feest kon
beginnen. De kalkoen smaakte heerlijk, eigenlijk net als een kalkoen die in de
oven is gaar gebakken, echter een kalkoen frituren duurt maar een half uurtje.
En de rest van het eten was ook allemaal heerlijk. Ja het was weer een waar
(vr)eetfestijn. Kendra had vervolgens later die week een verjaardagsfeestje van
haar vriendinnetje Elly (en mama dus ook, die ging daarna maar eens op rantsoen
....) De
buren zijn ons sowieso goed aan het 'inburgeren', ik heb in een paar
weken tijd nog nooit zoveel pumpkin pie gegeten als de afgelopen maand. We werden er meerdere malen mee verrast.
Positief nieuws deze maand: we hebben er weer een nichtje
bij. Op 10 oktober werd Lea geboren in Venlo, dochter van Stella (mijn nicht
die het geboortekaartje van Kendra heeft ontworpen) en Carlos en zusje van
Olivia. Welkom Lea! Nog een stoere, lieve meid erbij in de familie.
In de maand september
viel Grandparent’s day en voor Kendra kreeg dat wel echt een invulling, maar
dan gedurende de maand. Eerst kwamen Opa Piet en Oma Bets langs in Okotoks
voor wat knuffeltijd met Kendra. Deze kleine meid zelf moest in eerste instantie
even inschatten wat de bedoeling was en keek vanuit een veilige positie naar
die opa en oma uit Nederland. Maar na een tijdje was het snel bekeken hoor, al
die aandacht is natuurlijk ook wel erg leuk! We hebben samen wat uitstapjes
gemaakt, o.a. naar The Calgary Zoo voor een dagje diertjes kijken, Sheep River Falls in Kananaskis voor een lekkere picknick en genieten van de omgeving en Banff
NP voor een heerlijk weekend, met zulk prachtig weer dat we vanaf de top van Sulphur Mountain werkelijk fantastische vergezichten hadden. Verder hebben opa en oma wat geholpen met klusjes in en om het huis en zijn
ze een paar keer naar Calgary gegaan e.d.
Toen Opa Piet en
Oma Bets weer vertrokken, kwam Kendra een paar daagjes even bij van alle
indrukken die ze had opgedaan en toen stonden Oma Moos en Opa Henk alweer op de
stoep. Ook hier weer moest Kendra eerst weer even de situatie inschatten, maar
daarna was het wederom snel bekeken en genoot ze weer zichtbaar van alle aandacht
en gekdoenerij. Met Oma Moos en Opa Henk hebben we natuurlijk ook weer wat
uitstapjes gemaakt, o.a. naar Sandy McNabb in Kananaskis voor een lekkere picknick en wat wandelen in de omgeving en Blackfoot Crossing
Historical Park op het Siksika reservaat voor een dagje leren over de inheemse bevolking en kijken naar dansdemonstraties. Opa en oma zijn zelf ook nog wat rond
gaan kijken vanuit Okotoks, zoals Calgary en Drumheller en omgeving.
Het was uiteraard
allemaal heel gezellig en ook enerverend. Met alle uitstapjes vloog de maand ook echt letterlijk voorbij. Best gek om de opa’s en oma’s zo kort op
elkaar te zien en dan is het vervolgens weer stil in huis. Nou ja, stil ....... Kendra babbelt er flink op los, dus stil is niet het goede woord :P Echter de bezoeken van de opa's en oma's zijn weer voorbij ...... Maar iedereen heeft genoten heeft van het mooie weer dat ze allemaal
hebben getroffen en van de kleine Canadese kleindochter! Dus wat wil je nog meer?
In het foto album staan de foto’s van de
afgelopen maand. Met een kleine waarschuwing: het zijn er VEEL!
Tot slot even wat
anders. Voor de mensen die zich afvragen of de moeder des huizes nog andere
activiteiten ondergaat naast het moederen en huishoudelijke klusjes……ja
natuurlijk! Naast het uitgeven van ons boekje eerder dit jaar, is er nog meer
uit mijn pen gevloeid de afgelopen tijd. Ik heb veel geschreven voor Red Thunderbird Agency, met name voor het online magazine. Als je nieuwsgierig bent, kijk maar
eens, het is sowieso een interessante site om eens te bekijken. Een andere
website waar ik wel eens wat voor heb geschreven en misschien voor sommigen van
jullie ook interessant is om eens te bekijken is emigratieverhaal.nl.
Okay, ik ben
natuurlijk een zeer objectieve moeder ……..uhuh, maar Kendra is gewoon een
stoere meid. Ik bedoel dat tandjes krijgen is geen leuke bezigheid hoor. Velen
van ons kunnen het ons niet meer herinneren, maar daar ben je toch maar even
flink naar van af en toe. En als je dan klaar bent, moet je het een aantal jaar
later weer allemaal over doen (maar gelukkig weet ze dat nog niet ...).
Dat maakt
allemaal niks uit voor Kendra, die gaat elke nieuwe situatie met veel
nieuwsgierigheid tegemoet. Zo was ze deze maand (augustus) voor het eerst op het strand. Natuurlijk was dat zand even wennen, maar al snel zat ze
er lekker met handen en voeten in te vroeten. Toen ze dan een paar weken later
ging picknicken aan de Sheep River, was het daar binnen een mum van tijd bekeken
en zat ze al snel te graven en steentjes te verzamelen dat het een lieve lust
was ..... Wij herkenden haar bijna niet meer, zo zat ze onder het zand. Dus
maar even afspoelen in de rivier. Ook heel leuk! Water is sowieso erg leuk op
het moment. In bad gaan of in het badje op het deck is wel een klein feestje.
Als je hard genoeg trappelt met je beentjes kun je jezelf en papa en mama nat
maken, wisten jullie dat?
Ook ging Kendra
deze maand voor het eerst kamperen, in de bergen. Het was die dagen erg warm en
wij keken wel uit naar een beetje koelere nachten in de tent, maar de nachten
waren net dat weekend toch ietsje kouder dan we hadden gedacht. Maakte madam
niks uit, die sliep gewoon lekker door. We waren gaan kamperen in Banff NP en
hadden zon en regen. De regen kwam in de vorm van buitjes, dus geen ramp. Het leek wel spitsuur wat Rocky Mountain Sheep betreft, we kwamen ze overal tegen. Op de camping liep een grizzly rond volgens de Park Service, maar die zijn we niet tegengekomen (gelukkig), wel moose, coyotes, caribou en meer van dat soort beesten. Het
was een lekker weekend, even eruit en we weten ook dat kamperen met Kendra geen
probleem is.
Nou, in het kader
van voor het eerst ..... Barry heeft ook een nieuw speeltje. Nu met het nieuwe
deck werd het dan toch eindelijk na een paar jaar wel eens tijd voor een ander
stukje van het integratieproces: de BBQ. Ja, daar is die dan, het deck is nog
niet helemaal af, maar de BBQ staat er al op, zo kunnen ze ons van buitenaf
niet meer snel onderscheiden als Europeanen :P Nee, zonder dollen, lekker zeg!
We hebben er al flink van gesmuld, zelfs ook weer heel lekker ouderwets saté
gemaakt, niet verkeerd.
Dit weekend
kwamen een collega en roommate van Barry bij Campers Village even testen of we
wel goed BBQ-en (goedgekeurd) en zijn ze daarna met z'n 3en naar de Okotoks Rodeo
gegaan. Mike en Greg komen allebei uit Nova Scotia en hadden nog nooit live een
rodeo meegemaakt. Barry en ik zijn natuurlijk vorig jaar voor het eerst geweest
in Montana op het Rocky Boy reservaat. Alhoewel ik echt vooraf absoluut tegen
was, heb ik mijn mening herzien sinds vorig jaar zomer. Ik kan het niet goed
uitleggen maar het is anders dan wij Europeanen vaak denken en die beesten
worden absoluut goed verzorgd door die cowboys en cowgirls.
Laatste reacties